را از خاك خشكيده اى كه از گل تيره رنگ بد بو گرفته شده مىآفرينم « ( * ( وَإِذْ قالَ رَبُّكَ لِلْمَلائِكَةِ إِنِّي خالِقٌ بَشَراً مِنْ صَلْصالٍ مِنْ حَمَإٍ مَسْنُونٍ ) * ) . « و هنگامى كه خلقت آن را به پايان و كمال رساندم و از روح خود ( يك روح شريف و پاك و با عظمت ) در آن دميدم همگى به خاطر آن سجده كنيد » ( * ( فَإِذا سَوَّيْتُه وَنَفَخْتُ فِيه مِنْ رُوحِي فَقَعُوا لَه ساجِدِينَ ) * ) . آفرينش انسان پايان پذيرفت و آنچه شايسته جسم و جان انسان بود به او داده شد و همه چيز انجام يافت : « در اين هنگام همه فرشتگان بدون استثناء سجده كردند » ( * ( فَسَجَدَ الْمَلائِكَةُ كُلُّهُمْ أَجْمَعُونَ ) * ) . تنها كسى كه اطاعت اين فرمان را نكرد « ابليس » بود ، لذا اضافه مىكند « به جز ابليس كه خوددارى كرد از اينكه همراه سجده كننده گان باشد » ( * ( إِلَّا إِبْلِيسَ أَبى أَنْ يَكُونَ مَعَ السَّاجِدِينَ ) * ) . اينجا بود كه ابليس مورد بازپرسى قرار گرفت و خدا « به او گفت : اى ابليس چرا تو با سجده كنندگان نيستى ؟ » ( * ( قالَ يا إِبْلِيسُ ما لَكَ أَلَّا تَكُونَ مَعَ السَّاجِدِينَ ) * ) . ابليس كه غرق غرور و خودخواهى خويش بود آن چنان كه عقل و هوش او را پوشانده بود گستاخانه در برابر پرسش پروردگار به پاسخ پرداخت و « گفت : من هرگز براى بشرى كه او را از خاك خشكيده اى كه از گل بدبويى گرفته